Het is best een beetje gek om weer een bericht op onze blog te schrijven. Ons vorige echte bericht is inmiddels alweer meer dan twee jaar geleden. Je zou bijna denken dat er in de tussentijd weinig is gebeurd. Het tegenovergestelde is waar. Er is juist héél veel gebeurd.
Achter de schermen was er al lange tijd van alles gaande. Alleen was deze blog even niet de plek waar dat gebeurde. Nu kunnen en willen we daar wél over vertellen.
Omdat niemand zit te wachten op een blog van drie kwartier, gaan we iets sneller door de afgelopen jaren heen. Maar het goede nieuws kunnen we inmiddels eindelijk delen: we zijn papa geworden!
Onze zoektocht
Onze zoektocht is behoorlijk een rollercoaster geweest. Onze blog werd door veel mensen gelezen en gedeeld en dat zorgde uiteindelijk ook voor verschillende contacten waarmee we kennis hebben gemaakt.
Natuurlijk hoop je iedere keer dat het raak is. Dat je iemand ontmoet waarbij alles klopt en je samen verder kunt. Maar zo eenvoudig werkt het helaas niet. Soms blijken dingen na een eerste kennismaking toch anders te lopen dan je vooraf had gedacht.
Het ene moment zit je daardoor op een wolk en denk je: zou dit het dan zijn? Om je niet veel later af te vragen of het ons überhaupt ooit gaat lukken. En ook of we de lat misschien niet veel te hoog hadden liggen voor het ideaalplaatje dat wij voor ogen hadden. Totdat we in 2023 een mail kregen.
Een bijzondere mail
In 2022 stonden we met onze zoektocht in de krant. Iemand die we nog niet kenden, had dat artikel later via een Facebookpagina gelezen en besloot ons een mail te sturen. Haar naam was Loes. (En ja, Loes is op de hoogte van deze blog en weet dat we haar hier bij naam noemen.)
Achteraf gezien was dat een behoorlijk bijzondere mail. Want uit dat ene berichtje is uiteindelijk ontzettend veel voortgekomen.
We wisselden al snel telefoonnummers uit en na een tijdje appen besloten we elkaar in het echt te ontmoeten. Gewoon op een terras, want we wilden het vooral lekker luchtig houden. We gingen er eigenlijk vanuit dat we een uurtje zouden kletsen. Dat liep iets anders.
Het werd een hele lange avond waarin we het werkelijk over van alles en nog wat hebben gehad. We konden samen lachen, maar konden ook serieus met elkaar praten. Het voelde eigenlijk vanaf het begin heel vertrouwd. Het klikte.
We besloten daarom contact te blijven houden. Eén ding vonden we vanaf het begin alle drie belangrijk: we wilden minimaal een jaar de tijd nemen om elkaar goed te leren kennen voordat we überhaupt verdere stappen zouden zetten. Een uitspraak van Loes uit die periode is blijven hangen en gebruiken we eigenlijk nog steeds: Je kunt alleen de beren op de weg zien, maar je kunt ook kijken naar de flamingo’s die er staan.
De grabbelton
Tijdens dat eerste jaar wilden we natuurlijk wel steeds beter ontdekken hoe we alle drie tegen een eventueel traject aankeken. Online zijn verschillende vragenlijsten te vinden voor wensouders en draagmoeders. Die gaan over zo’n beetje alles wat je maar kunt bedenken. Alleen vonden wij het een beetje saai om met z’n drieën een vragenlijst af te werken. Dus maakten we er een grabbelton van.
Iedere vraag ging apart in de ton en tijdens een avond samen trokken we er een aantal uit. Soms kwamen we maar aan drie vragen toe, een andere keer aan tien of twaalf. Over sommige vragen waren we het binnen een paar minuten eens. Andere leverden gesprekken van een halve avond op. En dat was eigenlijk precies de bedoeling.
We hebben er uiteindelijk ongeveer een jaar over gedaan om alle vragen te bespreken. Achteraf was dat misschien wel één van de belangrijkste onderdelen van het hele voortraject. Niet alleen omdat we antwoorden kregen op allerlei praktische vragen, maar vooral omdat we met elkaar leerden praten. Ook over onderwerpen waarbij we niet meteen hetzelfde dachten.
We hebben nooit verwacht dat we overal exact hetzelfde over zouden denken. Veel belangrijker vonden we dat we elkaar konden begrijpen en uiteindelijk samen ergens uit konden komen. En dat lukte eigenlijk iedere keer.
Alle vinkjes op groen
Na ongeveer een jaar vonden we dat we klaar waren voor de volgende stap. We hebben onze afspraken met elkaar vastgelegd in een intentieovereenkomst, de nodige medische controles gedaan en counseling gevolgd.
Daarmee veranderde er langzaam iets. Van drie mensen die elkaar leerden kennen en vooral heel veel met elkaar praatten, gingen we ineens richting een echt draagmoederschapstraject. Pas toen alle vinkjes op groen stonden, zijn we pogingen gaan wagen.
Daarbij hadden we onszelf er eigenlijk al op ingesteld dat ook dit weer lang kon gaan duren. Na alles wat we in de jaren ervoor hadden gehoord en meegemaakt, wisten we inmiddels wel dat je nergens zomaar vanuit kunt gaan. Alleen liep dit gedeelte ineens behoorlijk anders.
In verwachting!
Na bijna twee jaar voorbereiding was het opeens raak. Bart geloofde het eigenlijk meteen. Bij Eric moest het allemaal nog iets langer landen. Na zo’n lange zoektocht bouw je blijkbaar toch ergens een soort bescherming in. Eerst maar eens zien. Eerst maar eens een volgende stap halen. En toen hoorden we voor de eerste keer het hartje kloppen.
Dat was zo’n moment waarop er ineens iets veranderde. Natuurlijk wisten we daarvoor al dat er een zwangerschap was, maar dat kleine kloppende hartje maakte het ineens heel erg echt. En al helemaal toen we het nieuws daarna eindelijk aan familie en vrienden konden vertellen. We zouden papa worden.
De bevalling
En toen was daar uiteindelijk de dag van de bevalling. Die werd een stuk intenser dan we vooraf hadden verwacht. Wij waren allebei bij de bevalling aanwezig, maar uiteindelijk werd besloten dat een spoedkeizersnede nodig was.
Normaal gesproken kan niet zomaar iedereen mee de operatiekamer in. We hebben enorm veel geluk gehad met een gynaecoloog die onze situatie begreep en met ons meedacht. Daardoor werd een uitzondering gemaakt en mochten we uiteindelijk met z’n drieën naar de operatiekamer. En toen was hij er ineens: Onze zoon Jens!
Het blijft moeilijk om te omschrijven wat er dan door je heen gaat. Na al die jaren zoeken, gesprekken voeren, hopen, teleurgesteld raken, opnieuw beginnen, voorbereiden en uiteindelijk negen maanden zwangerschap, houd je ineens je eigen kindje vast. Heel veel blijdschap. Een beetje ongeloof. En vooral het gevoel: hij is er echt.
Ineens papa
Tijdens ons verblijf in het ziekenhuis zijn we ontzettend lief geholpen. Daarna begon thuis de kraamweek en daarmee eigenlijk ook het besef dat ons leven ineens compleet veranderd was.
Want hoe lang je hier ook naar hebt uitgekeken en hoeveel je vooraf ook probeert te regelen: opeens ligt daar gewoon een klein mensje dat volledig van jou afhankelijk is. Jens. Onze zoon. Dat blijft toch een bizarre gedachte.
De eerste dagen stonden natuurlijk vooral in het teken van voeden, verschonen, temperaturen, weinig slapen en vooral heel vaak kijken of alles nog goed ging. Dingen waar je vooraf over leest of uitleg over krijgt, maar die je pas echt leert als je ze zelf moet doen.
Gelukkig hadden we enorm veel geluk met onze kraamverzorgster. Zij heeft ons in die eerste dagen ontzettend veel geleerd en gaf ons steeds wat meer vertrouwen dat we het daarna toch echt zelf moesten gaan doen.
Ook Loes bracht de kraamweek bij ons thuis door om te herstellen van de keizersnede. We hadden daarvoor zelfs de hele zolder verbouwd zodat ze een eigen plek zou hebben. Alleen bleek traplopen na een keizersnede niet echt onderdeel van het ideale herstelplan. Dus werd de woonkamer tijdelijk omgebouwd. Sommige dingen kun je blijkbaar nog zo goed voorbereiden…
En daarna…
En dan vertrekt na een tijdje de kraamzorg, wordt het huis weer wat rustiger en begint eigenlijk het gewone leven. Voor zover je dat na zo’n verandering nog gewoon kunt noemen.
De afgelopen tijd zijn we overladen met lieve reacties van familie, vrienden, collega’s en andere mensen die onze zoektocht al die jaren hebben gevolgd. We hebben ontzettend veel kaartjes, berichtjes en cadeautjes gekregen. En natuurlijk wil iedereen Jens een keer ontmoeten. Heel bijzonder.
Tegelijkertijd merken we dat we zelf soms ook nog moeten wennen aan het idee dat hij er echt is. Dat we niet meer bezig zijn met een zoektocht naar een draagmoeder, met kennismakingen, vragenlijsten, onderzoeken, afspraken of pogingen. We zijn niet meer op zoek. We zijn papa.
Na al die jaren gaat het ineens over heel andere dingen. Over hoeveel hij gedronken heeft. Of hij goed heeft geslapen. Waarom hij huilt. Wie er vannacht uit bed gaat. En over hoe het kan dat zo’n klein mannetje blijkbaar binnen no-time een halve woonkamer aan spullen nodig heeft. Precies de dingen waar we jarenlang op hebben gehoopt.
Als je ons vijf jaar geleden, toen we deze blog begonnen, had verteld dat we een paar jaar later daadwerkelijk met onze zoon thuis zouden zitten, hadden we natuurlijk heel hard gehoopt dat je gelijk zou krijgen. Maar zeker weten doe je het nooit.
Deze blog begon ooit als het verhaal van twee mannen met een hele grote wens om papa te worden. We hadden geen idee hoe lang die zoektocht zou duren, wie we onderweg zouden ontmoeten en waar het uiteindelijk zou eindigen. Nu weten we in ieder geval waar die zoektocht ons heeft gebracht. Bij Jens.
En als we dan toch nog even terugkomen op die uitspraak van een paar jaar geleden: onderweg hebben we echt wel wat beren op de weg gezien. Maar als we nu naar Jens kijken? Dan zien we vooral heel veel flamingo’s.
